1.1 Invoer

COBOL wordt zowel op zeer grote computers als op microcomputers gebruikt. In deze en de volgende paragraaf houden we als voorbeeld een microcomputer in gedachten. Bij zulke apparatuur zijn COBOL-programma's vaak interactief. Dat betekent dat er communicatie plaatsvindt tussen de gebruiker en het programma. Het programma presenteert gegevens op het beeldscherm en de gebruiker reageert via het toetsenbord van de computer. Laten we voor het gemak van de situatie uitgaan dat de invoer plaatsvindt via het toetsenbord en de uitvoer van het programma op het beeldscherm verschijnt. De ingetoetste tekens verschijnen tegelijk met het intikken op het scherm: je moet uiteraard kunnen zien wat je tikt.

illustratie: Geert Nijmolen

Om te kunnen werken, zijn verreweg de meeste programma's afhankelijk van invoergegevens (Engels: input). Voor de invoer van kleine hoeveelheden gegevens beschikt COBOL over het accept-statement. Een voorbeeld:

accept afdelingscode
  

Deze opdracht bestaat uit twee delen: het woord accept en de naam van een variabele. In dit voorbeeld is afdelingscode de naam van een variabele.

definitie

Onder een variabele verstaan we een geheugenplaats binnen het interne geheugen van de computer. De naam van een variabele mag de programmeur zelf bepalen.

Als een accept-opdracht in het programma aan de beurt is, dan wacht de computer op invoer. Als de invoer is voltooid, dan krijgt de genoemde variabele de ingevoerde waarde. Accept is dus een opdracht om een waarde toe te kennen aan een variabele. Die waarde komt van buiten de computer. In ons voorbeeld is afdelingscode de variabele die een waarde krijgt. De gebruiker toetst een afdelingscode in. De computer plaatst de ingevoerde reeks tekens op de geheugenplaats die de naam afdelingscode heeft. Het is daarbij niet van belang of de variabele afdelingscode al een waarde bevatte, na afloop van de accept-opdracht heeft hij de waarde van de invoer gekregen. De variabele behoudt zijn waarde, totdat we de waarde weer veranderen. Dat kan bijvoorbeeld door middel van een nieuwe accept-opdracht.

onthoud

Achter accept kan niet meer dan één variabelenaam staan. Als er meer waarden nodig zijn, dan moet men voor elk daarvan een aparte accept-opdracht schrijven.

De gebruiker van de computer kan niet zien wanneer de computer op invoer wacht. Hoogstens valt het op dat er alsmaar niks gebeurt. Dit soort situaties kan een programmeur heel goed vermijden. Het is een goede gewoonte om een tekst op het scherm te plaatsen voordat een accept-statement aan de beurt komt. Bij voorbeeld: toets nu de afdelingscode in. De gebruiker weet dan dat de computer op invoer wacht. Hoe je een programma tekst op het scherm kunt laten plaatsen, staat in de volgende paragraaf.